สรุปหลักกฎหมาย เรื่อง กรรโชกทรัพย์ ตาม ป.อ. มาตรา 337
สรุปหลักกฎหมาย เรื่อง กรรโชกทรัพย์ ตาม ป.อ. มาตรา 337
▶️ พิจารณา
1️⃣ การข่มขืนใจต้องกระทำโดยวิธีการ “ใช้กำลังประทุษร้าย หรือโดยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน” ของผู้ถูกขู่เข็ญหรือของบุคคลที่สาม
1.1 โดยใช้กำลังประทุษร้าย เป็นไปตาม มาตรา 1 (6)
1.2 โดยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน การขู่เข็ญตาม มาตรา 337 แตกต่างกับขู่เข็ญ มาตรา 339 ซึ่งรวมถึงการทำอันตรายต่อเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน
📍ข้อสังเกต การขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายฯ อาจจะไม่ต้องกระทำทันทีเหมือน มาตรา 339 อาจจะเป็นการขู่เข็ญเพื่อจะกระทำอันตรายในอนาคตหรือในเวลาภายภาคหน้าก็ได้ เช่น จำเลยบอกผู้เสียหายว่ามีคนจ้างจำเลยฆ่าผู้เสียหาย แต่ไม่บอกชื่อคนจ้าง พร้อมกันนั้นจำเลยขอเงินผู้เสียหาย ถ้าหากไม่ให้ก็จะไม่รับรองความปลอดภัย (ฎ.3656/2527)
⚠️แต่ถ้า!! ขู่ว่าจะใช้สิทธิตามกฎหมายดำเนินคดี (ฎ.2457/2518, ฎ.2688/2530) หรือมีเหตุให้เชื่อโดยสุจริตว่าผู้เสียหายต้องใช้ค่าทรัพย์ หรือค่าปรับ ไม่เป็นข่มขืนใจ ไม่ผิดฐานกรรโชกทรัพย์ (ฎ.5599/2531) หรือเพียงแต่บอกให้ผู้เสียหายทราบถึงโทษทัณฑ์ที่จะได้รับตามกฎหมาย และการเรียกเงินชองจำเลยก็เพื่อช่วยเหลือในการดำเนินคดีมิให้ผู้เสียหายได้รับโทษหนัก ซึ่งหากผู้เสียหายไม่ให้เงินตามที่จำเลยเรียกร้องก็ต้องถูกดำเนินคดีตามกฎหมายต่อไป
(ฎ.3123/2564)
2️⃣ ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน
ได้แก่ ทรัพย์สินที่มีรูปร่าง และไม่มีรูปร่างก็ได้ โดยอาจจะเป็นอสังหาริมทรัพย์ หรือสังหาริมทรัพย์ด้วยก็ได้ เช่น จำเลยที่ 1 ชกต่อยทำร้ายผู้เสียหายเพื่อบังคับขู่เข็ญให้ผู้เสียหายจำต้องลงลายมือชื่อในสัญญากู้เงินและสัญญาซื้อขาย เพราะสัญญากู้เงินก่อให้เกิดสิทธิในหนี้ซึ่งมีวัตถุแห่งหนี้เป็นเงินแก่ผู้ให้กู้ จึงเป็นประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินแก่ผู้ให้กู้ (ฎ.2645/2543)
📍แต่!! การบังคับให้คิดบัญชีการเงินให้ (ฎ.1447/2513), บังคับให้โอนขายสิทธิการเช่าให้ผู้อื่น (ฎ.478/2559), บังคับให้ปิดร้านค้า (ฎ.5483/2543) แรงงาน, การบริการ เช่น บังคับให้ร้องเพลง, ให้ขับรถไปส่งโดยไม่เสียค่าโดยสาร, ขู่พ่อแม่ผู้หญิงให้เลิกกีดกันกับลูกสาว ฯลฯ ไม่ถือว่าเป็นประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน แต่เป็นการข่มขืนใจให้ผู้เสียหายกระทำการ ไม่กระทำ หรือจำยอมต่อสิ่งใดเท่านั้น อันเป็นความผิดเกี่ยวกับเสรีภาพ ตาม มาตรา 309
3️⃣ การข่มขืนใจโดยใช้กำลังประทุษร้าย หรือโดยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สินของผู้ถูกขู่เข็ญหรือของบุคคลที่สาม
3.1 โดยใช้กำลังประทุษร้าย เป็นไปตาม มาตรา 1 (6)
3.2 โดยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน การขู่เข็ญตาม มาตรา 337 แตกต่างกับขู่เข็ญ มาตรา 339 ซึ่งรวมถึงการทำอันตรายต่อเสรีภาพ ชื่อเสียงหรือทรัพย์สิน การขู่เข็ญตาม มาตรา 337 แตกต่างกับขู่เข็ญ ม.339 ซึ่งการขู่เข็ญตาม มาตรา 337 รวมถึงการขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายต่อเสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สินด้วย ดังนั้น หากเป็นการขู่เข็ญที่มิได้มุ่งกระทำอันตรายต่อชีวิต ร่างกาย เสรีภาพ ชื่อเสียง หรือทรัพย์สิน แม้จะมีการขู่เข็ญเพื่อให้เขายอมให้หรือยอมจะให้ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน การกระทำของผู้กระทำก็ไม่อาจเป็นความผิดฐานกรรโชกทรัพย์ได้ (เช่นเดียวกันกับ มาตรา 309)
3.3 อาจจะเป็นการกระทำต่อผู้ถูกข่มขืนใจหรือของบุคคลที่สาม
‼️แม้บุคคลที่สามที่จำเลยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายเขาจะรู้เห็นกับการกระทำของจำเลยด้วยก็ตาม แต่ในแง่ของผู้ถูกข่มขืนใจ ถือว่าจำเลยกระทำความผิดฐานกรรโชกทรัพย์แล้ว (ฎ.1278/2503 (ป.))
4️⃣ จนผู้ถูกข่มขืนใจ “ยอมเช่นว่านั้น”
4.1 คำว่า “ยอมเช่นว่านั้น” คือ “ยอมให้” หรือ “ยอมจะให้”
- “ยอมให้” คือ ได้ให้ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินแก่ผู้กระทำความผิดไปแล้วในทันใดนั้น
- “ยอมจะให้” คือ ยังไม่ได้ให้ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินให้แก่ผู้กระทำความผิด แต่เพียงยอมรับว่าจะให้ในอนาคตต่อไป ก็เป็นความผิดสำเร็จแล้ว แม้ผู้กระทำความผิดจะยังไม่ได้รับตัวทรัพย์สินมาเลยก็ตาม
4.2 การ “ยอมให้” หรือ “ยอมจะให้” ประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สิน อาจเป็นการให้ต่อ “ผู้ข่มขืนใจ” หรือ ให้ต่อ “บุคคลอื่นที่ไม่ใช่ผู้ข่มขืนใจ” ก็ได้
‼️ดังนั้น แม้ว่าผู้ที่ทำการข่มขืนใจ จะไม่ได้แสวงหาประโยชน์ในลักษณะที่เป็นทรัพย์สินสำหรับตนเอง แต่ทำเพื่อผู้อื่น การกระทำก็ยังเป็นความผิดฐานกรรโชกได้
4.3 การ “ยอมให้” หรือ “ยอมจะให้” ต้องเป็นผลที่เกิดจาก “ใช้กำลังประทุษร้าย หรือโดยขู่เข็ญว่าจะทำอันตรายฯ” ดังนั้น ถ้าการ “ยอมให้” หรือ “ยอมจะให้” ถ้าหากเกิดจากการซ้อนแผนเพื่อจะจับกุม ฎ.2573/2553, ให้เพราะความรำคาญ เหล่านี้ ผู้กระทำคงรับผิดฐานพยายามกรรโชกทรัพย์เท่านั้น ตามมาตรา 337, 80